+0 به یه ن
در اجاره دادن ملک من یه تزی دارم. فکر می کنم مستاجر باید فرد یا خانواده ای از همه لحاظ-به خصوص از لحاظ مالی- نجیب باشد. خانواده زحمتکشی که دغدغه درستکاری وادای حق مردم دارد. این خانواده زحمتکش ودرستکار و مقید به رعایت حقوق دیگران، پایشان را به اندازه گلیمش دراز می کنند و ملکی را می یابند که علی الاصول می توانند از عهده اجاره اش برآیند. اگر هم به دلیل مشکلات اقتصادی کشور روزی نتوانستند از موجر طلب می کنند که اندکی اجاره را کمتر کنند یا دیرتر پرداخت کنند. موجر هم با این خانواده نجیب تا حدی که حس کند از مهربانی سواستفاده نمی کنند کنار می آید. موجر پیش خودش و در دل خودش حس خوبی خواهد داشت چرا که دارد به یک خانواده نجیب و آبرودار کمک می کند.اگر سواستفاده کردند چی؟! مگر این خانواده معمولی و البته مقید به آبرودار دیده شدن، چه قدر قدرت دارند که زور بگویند!؟ موجر اگر فکر کند دارند زور می گویند می تواند آنها را نسبتا راحت بیرون کند به خصوص که آنها مقید به آبرودار دیده شدن هم هستند!
اما خیلی از موجران مثل من فکر نمی کنند. اتفاقا فکر می کنند اگر یکی که «وصل» باشه مستاجر آنها شود دیگه به عنوان موجر نانشان در روغن خواهد بود چرا که نه تنها اجاره را به راحتی می پردازد بلکه حتی به خاطر پرستیژ خودش در ملک هم خرج می کند. خیلی هم پز می دهند که ببین من دیگه کی هستم که مستاجرم با بنز می آد با لکسوز شاسی بلند می ره!!!! معمولا این «وصل» ها آخر سر برای موجر دردسر می شوند. اولش شاید خرج کنند اما دست آخر با یک نوع کلاهبرداری دست موجر را می گذارند توی حنا. اتفاقا چون «وصل» هستند کار زیادی از دست موجر بر نمی آید! گفتم در مورد اول موجر در دل احساس خوشی می کند که به یک خانواده نجیب کمکی کرده و گرهی از کار آنها گشوده. اما در این مورد نمی دانم موجر با خودش چه فکر می کند؟! آیا از خودش بدش نمی آید که نه تنها با فساد و فاسد مبارزه نکرده بلکه به یک کلاهبردار «وصل»، سواری هم داده؟!
اشتراک و ارسال مطلب به:
فیس بوک
تویتر
گوگل